Winter in the Australian outback!

Hallo lieve mensen in Nederland,

Daar zijn we weer... Ditmaal vanuit Tambo, Queensland. Vorige week zijn wij op de nieuwe boerderij begonnen bij de familie Peter en Therese Sargood, maar voordat ik daar verder over vertel gaan we eerst nog een paar weken terug naar onze vorige boerderij in Ravenshoe...

Op 1 augustus stonden er twee keizersneden gepland voor de kloonkalfjes. Hoe het precies werkt met deze kalfjes? 2000 kilometer verderop staat een koe in een wei die de eigenschappen heeft van een goeie melkkoe. Van deze koe wordt een stukje oor afgesneden. De cellen die in dit stukje oor zitten worden dan gekweekt tot embryo's en deze worden dan ingebracht bij 60 verschillende (draag)koeien. Van al deze koeien, hebben er uiteindelijk 5 de zwangerschap volbracht (wat net als bij mensen 9 maanden duurt). De boer had ons al verteld dat we hierbij mochten assisteren. Nu moet ik er wel bij zeggen dat onze boer ook dierenarts is en dat hij dus de keizersneden kan doen. De meeste boeren zien namelijk geen keizersneden in hun carrière dus het was behoorlijk uniek dat we daar bij waren. En wat was het bijzonder!!! Barry was als eerste aan de beurt zodat ik even de mogelijkheid had om eerst alles even te bekijken voordat ik gelijk aan de slag moest. Dus goed... De koe wordt vastgezet in een soort van martelkamer waardoor ze geen mogelijkheid tot bewegen heeft en goed vast staat. De operatie werd namelijk gewoon in de open lucht uitgevoerd en als de koe zou gaan liggen dan moest ze helaas doodgeschoten worden, omdat ze dan allemaal viezigheid in een open wond krijgt. Dan krijgt ze een plaatselijke verdoving aan de zijkant en dan gaat de operatie van start. Met blauwe operatieschorten aan werd er eerst een snee van ongeveer 40 centimeter verticaal gemaakt. Een koe heeft een enorm dikke huid en je moet dus door ongeveer 6 centimeter snijden (totaal 3 lagen). Op het moment dat je door het laatste stukje huid gaat, voel/hoor je een warm en sissend geluid en dan zie je gewoon de hele binnenkant van de koe! En omdat ze ook veel vocht bij haar ingewanden heeft, lijkt het alsof alles drijft... Zo gek! Toen de koe helemaal open was, ging de boer op zoek naar de baarmoeder en naar het voetje van het kalf in de baarmoeder. Deze was bij de eerste koe snel gevonden en toen sneed hij bij de hiel van het kalf de baarmoeder open zodat Barry vervolgens beide voetjes kon pakken en het kalf er uit kon trekken. En daar lag ze dan... Een klein hoopje kalf! Omdat de kalfjes van grote waarde zijn, werd er meteen een zuurstoffles bijgehaald zodat het kalf een paar goeie eerste teugen lucht kreeg. Ook moesten we bij beide kalfjes heel hard over de buik wrijven zodat de longen op gang kwamen. Daarna mocht ik haar met handdoeken afdrogen. Het is heel bijzonder hoeveel energie zo'n kalf heeft nadat ze een paar minuten op de wereld is. Ze willen meteen opstaan... wat trouwens ook heel grappig is om te zien omdat ze dan de hele tijd omvallen (beetje wiebelig, vind je niet?!).
Er was zoveel aandacht voor het kalf dat ik op een gegeven moment omhoog kijk en de draagkoe met al haar ingewanden uit de zijkant zag staan. Toen zeker was dat alles goed was met het kalf, werd de baarmoeder van de koe weer dichtgenaaid en kreeg ze haar hechtingen en toen mocht ze gaan. Een koe loopt dus zo het veld weer in alsof er niets gebeurd is!

En toen was ik aan de beurt. Helaas was de operatie niet helemaal gegaan zoals gepland. Het kalf was gedraaid, waardoor het erg lastig was voor de boer om er goed bij de komen waardoor hij de hele baarmoeder open moest snijden. Dit resulteerde in het feit dat hij de koe niet goed kon hechten waardoor ze twee dagen later helaas overleed door een interne bloeding. Toch zijn we erin geslaagd om een gezond kalf ter wereld te brengen. Ook kreeg ik nog een tour door de binnenkant van de koe en heb ik de lever, blaas en darmen aangeraakt. Wie kan dat nou zeggen!Twee weken later hebben we geassisteerd bij nog drie andere keizersneden. Dus in totaal hebben we er bij vijf geholpen en alle kalfjes zijn gezond geboren. Een behoorlijke doorslag in de kloon wereld!

En dan nog een leuk nieuwtje... Wij hebben onze eerste auto gekocht! Nooit gedacht dat we die in Australië zouden kopen, maar het is er dan toch van gekomen. Het is een Hyundai Terracan geworden. Een echte 4WD met ruimte voor 7 personen. Klaar om de dirt roads van Australië te ontdekken...

Na 6,5 week in de poep en pies en leven als ma Flodder en Johnny hebben wij op 19 augustus de boerderij in Ravenshoe verlaten en zijn wij een weekje gaan roadtrippen in de richting van onze nieuwe boerderij. Tambo ligt 1500 kilometer van Ravenshoe en we vonden dat we wel een weekje vakantie hadden verdiend, dus zijn we rustig deze kant op gereden. Van 20-24 augustus verbleven wij in Airlie Beach wat de "gateway" is naar de Whitsundays en Great Barrier Reef. We hebben hier een 2 nachten/3 dagen zeiltocht gedaan met "Summertime" en het was in een woord FANTASTISCH! We hadden het meest fantastische weer: windstil en elke dag volop zon!

Met een groep van 15 mensen en 3 man crew (de skipper, host en kok) hebben we een hele leuke tijd gehad. Alles was top geregeld: volop eten, drinken, leuke mensen en een goeie sfeer. De eerste dag zijn we naar Whitehaven Beach gegaan. Een van de mooiste strandjes ter wereld. Het is verboden om zand mee te nemen van het eiland, zo goed wordt alles beschermd. Wat erg goed is, want het is werkelijk waar een plaatje om te zien. Azuurblauw, helder water en een bounty wit strand... Klinkt goed toch? Na ongeveer 3 uur op het strand zijn we weer opgehaald door de boot en zijn we gaan varen naar onze eerste stop voor de nacht. Door de host werden veel foto's gemaakt die we in de avond tijdens het toetje gingen bekijken. En dan ga je slapen... Op de boot! Dat is ook weer iets wat we nog nooit eerder gedaan hadden. We sliepen met z'n alle benedendeks, maar het was allemaal goed te doen. Het is uiteraard wel klein, maar toch is dat niet vervelend en kon je prima slapen. En wat je natuurlijk niet moet vergeten is de sterrenhemel die we elke nacht zagen. Helemaal op zee is er niet veel licht, dus we zagen werkelijk waar alles... Zo mooi! Ook de zonsondergang en opgang waren erg indrukwekkend. Het ontbijt stond elke ochtend om 7 uur klaar, dus stonden we vaak al om half 7 op het dek om de zon op te zien komen. Wat een gevoel van vrijheid ...

Op dag twee konden we snorkelen en duiken op de favoriete plekjes in de Whitsundays van de crew. Barry heeft een duik gedaan en ik ben alleen gaan snorkelen. Nadat Bar terug kwam van het duiken zijn we samen nog gaan snorkelen en wat heeeeel bijzonder was is dat we de walvissen onder water konden HOREN ZINGEN! Wauuuuwwww...ze zijn dan kilometers verder weg, maar je hoort ze naar elkaar roepen.Wat ook heel tof was is dat er heel veel schildpadden waren. We hebben dus ook gezwommen met de schildpadden. Echt zulke mooie beesten... Heel bijzonder! Op dag drie gingen we kayakken. Het was nog vroeg in de ochtend, dus het water stond nog erg laag, waardoor je van bovenaf heel goed zicht had op al het reef en alle visjes en (opnieuw) schildpadden. Ook hebben we grote roggen gezien. Na het kayakken moesten we helaas weer terug naar het vaste land. We vonden het wel erg jammer dat we tot dat moment geen walvis hadden gezien, maar toch was het ons gegund: een uur voordat we aankwamen in de haven van Airlie Beach zagen we een walvis met haar kalf en even verderop nog een walvis met haar kleine. Wat een beesten! We hadden ze al een keer gezien tijdens onze walvistocht in Nieuw-Zeeland, maar het blijft zo bijzonder om ze in het echt te zien. De tocht kon niet meer stuk... Wat een geweldige paar dagen!

Vanuit Airlie Beach zijn we naar Mackay gereden en vanaf Mackay zijn we richting het westen gegaan, into the OUTBACK en op naar Tambo! Het laatste stukje van de trip was de Alpha-Tambo road, een 165 kilometer lange weg waar NIETS is... Er is niet eens een normale weg. Het asfalt houdt na een paar kilometer op en dan rij je op een zandweg... Een goeie test voor onze auto, maar zoals we al hadden verwacht waren er geen problemen en reden we zonder moeite naar Tambo.

En ja... Daar zijn we nu! Op onze nieuwe boerderij in de outback. Nadat we aankwamen in het stadje zijn we opgehaald door Peter en Therese en zijn we 12 kilometer gaan rijden naar hun boerderij. En toen kwamen we hier aan op Rumleigh (naam van de boerderij)... Wat een verschil met waar we vandaan komen! Ze hebben een prachtig mooi, groot huis met een enorme veranda rondom en alles is SCHOON! Wij slapen in een cottage op ongeveer 40 meter van het huis en alles zit erop en eraan: 2 slaapkamers, woonkamer, keukentje en badkamer. Heeeeel fijn!Peter en Therese zijn al wat ouder en runnen de boerderij al 30 jaar. Ze zijn ontzettend lief en willen ons alles laten zien en leren. We kunnen het heel goed met elkaar vinden. Wij zijn de eerste helpers, dus voor hun was het erg spannend hoe alles zou gaan maar ze zijn erg blij met ons. Het leuke is dat we echt een beetje het gevoel hebben dat we zijn opgenomen in hun familie. Ze hebben twee kinderen en drie kleinkinderen die regelmatig op bezoek komen. Allemaal meisjes, en allemaal schatjes! Hun dochter is hoogzwanger en krijgt volgende week haar derde kindje (ook via een keizersnede, maar daar gaan we deze keer maar niet bij assisteren;)). Voor de familie is het natuurlijk ook een beetje wennen dat er twee "vreemde" mensen zijn, maar alles lijkt heel natuurlijk te gaan en het is heel gezellig. Nu moet ik zeggen dat het me opvalt dat heel veel Australiërs erg gastvrij zijn. Ook de andere mensen op de boerderijen zijn heel aardig en willen je bij alles helpen!

De boerderij is 100x groter dan waar we vandaan komen: 22.000 hectare! Het is echt ongelofelijk hoeveel land ze hier hebben (en dan te bedenken dat Rumleigh nog een van de kleinere boerderijen in de regio is). Ze hebben hier 1500 koeien, een tiental paarden en 5 honden. Daarnaast loopt hier van alles rond wat er in Australië thuis hoort: duizenden kangaroos (en dan overdrijf ik niet), emu's, wilde zwijnen, bruine slangen (heel gevaarlijk!!), en de wilde honden (dingo's). We zitten dus op een cattle station. Dat betekend dat de boer koeien houdt voor de slacht. De koeien worden op verschillende leeftijden naar de slacht gebracht. Daarnaast ligt het ook aan het gewicht van een koe. Het zijn andere koeien dan de melkkoeien, dit zijn Santa Gertrudis. Deze koeien zijn "geschikt" voor dit klimaat. Er is hier namelijk geen druppel regen gevallen sinds februari! Dit betekend dat de boerderij te maken heeft met grote droogte. Er is dus geen groen gras, maar dor gras. Het land is een grote gele vlakte met een aantal bomen. De droogte zorgt ervoor dat er niet genoeg eten is voor de koeien waardoor ze eigenlijk extra gevoerd meten worden. Dit noemen ze "draught feeding". En dit is waar wij om de hoek komen kijken. Er wordt een mix gemaakt van druivenpitten en extra vitaminen. Dit wordt achterop de pick-up gegooid en dan gaan we dat naar de verschillende stukken land brengen. Nu moet je je voorstellen dat je ongeveer 3-4 bakken kan vullen met de mix die je achterop de auto hebt. Als dat op is, moet je weer terug om een nieuwe lading te mixen. Het lijkt simpel, maar je bent eigenlijk de hele dag aan het rijden. Sommige stukken land met cattle zit 8 kilometer verder van het huis. Daarnaast rij je niet op verharde wegen, maar rij je over stenen, heuvels en al het andere wat er in het land ligt. Het is dus een behoorlijke klus om al het vee te eten te geven. Maar aan de andere kant is er geen keus... Als je het niet doet, gaan de koeien dood vanwege voedselgebrek. En als je koeien doodgaan, is er geen inkomen! We hebben in de afgelopen weken geleerd dat een boerderij goed management nodig heeft om te overleven. Ook dit zijn "bedrijven" die elke dag met zorg en aandacht gerund moeten worden.

Naast het draught feeding doen we veel andere klusjes. Zo helpt Bar met de machines en rijd hij (eindelijk) in een tractor en shovel... En blij dat hij is! Ook moeten we dagelijks de waterlevels in het land checken en de waterbakken van het vee schoonmaken. Daarnaast help ik Therese met klusjes in en rond het huis. Zo ga ik bijvoorbeeld aan het eind van elke middag het land in met de 5 honden (Spot, Frosty, Oscar, Crow en Spider) op de quad... En dat is echt geweldig! We hebben 1 kleine jack russel pup van 5 maanden die de andere honden soms niet meer bij kan houden en dan op schoot op de quad meegenomen moet worden. De andere honden zijn echte farm dogs en gaan gelijk met de koeien aan de gang als we daar langs gaan. Ook vinden ze de kangaroos erg interessant en je bent ze gewoon kwijt als ze er achteraan gaan! Ze krijgen de roo's alleen niet te pakken, want ze zijn veel te snel!

De seizoenen in Australië zijn compleet het tegenovergestelde met Europa. Wij zitten nu in de winter. Toch is dat een gek idee, want we zitten bijna elke dag tegen de 30 graden aan. In de nacht kan het koud worden, maar zodra de zon op komt, wordt het warm. Omdat we veel buiten werken is het belangrijk om ons goed tegen de zon te beschermen. We dragen petten, driekwart broeken en overhemden met lange mouwen (al is dat soms echt niet uit te houden). De zon is hier zo scherp dat je gewoon heel snel verbrand en er goed ziek van kan worden. En dan te bedenken dat het winter is...!

Elke dag is anders op de boerderij. Geen dag is hetzelfde en er is altijd iets te doen of te beleven. Vandaag was ik even alleen thuis en was ik met de pup aan het spelen toen ik ineens iets groots in mijn ooghoek zag... Hing er ineens een kangaroo vast in het tuinhek! Ze bleef met haar poot in een spijl hangen en ze hing op haar kop. Goed, cowgirl Anne and puppy Spot to the rescue... Mooi niet dus! Een kangaroo ziet er heel leuk en lief uit, maar aan de poten zitten behoorlijke klauwen en er zijn mensen flink gewond geraakt doordat ze zijn aangevallen door een roo. Ik zag al dat het hek flink in haar vlees zat, dus ik had niet heel veel hoop. Ik heb nog geprobeerd om haar poot los te krijgen met een stok, maar helaas zonder resultaat. En toen kwamen Barry en Peter thuis en zonder te aarzelen heeft de boer haar uit haar lijden verlost. Zielig, maar helaas gebeuren deze dingen ook. De roo's zijn een behoorlijke plaag, omdat ze hier met duizenden rondlopen en ook mee-eten met de koeien terwijl die het hard nodig hebben. Voor een boer zijn het dus extra mondjes die ze aan het voeren zijn. Wat dus ons volgende plan wordt is dat we binnenkort een keer mee mogen met jagen. Dan gaan we schieten op kangaroos, wilde zwijnen en dingo's. Het hoort er allemaal bij!

Ook nog iets anders leuks, we zijn vandaag bij de buren (12 kilometer verderop) gaan kijken bij het schapen scheren. Helemaal leuk! Ik heb altijd al eens een schaap willen scheren, omdat ik ze echt leuke dieren vind. Vandaag was het dan zover, ik mocht het ook proberen! Echt veel respect voor de schapenscheerders, want het is heel hard werken. Je staat de hele dag gebukt en de schapen moeten goed vaststaan anders gaan ze schoppen. Weer een leuke ervaring en iets wat we van onze bucketlist kunnen schrappen!

Always learn new things and think new thoughts...

Tot de volgende keer!

Liefs van ons,
Anne en Barry